Scorched Earth

Η τακτική της "καμμένης γης" (scorched earth) είναι μια στρατιωτική στρατηγική ή επιχειρησιακή μέθοδο η οποία προβλέπει την καταστροφή οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον εχθρό και συνήθως εφαρμόζεται κατά την υποχώρηση ή την εγκατάλειψη της θέσης μάχης. Αν και σε παλιότερες εποχές αφορούσε κυρίως την καταστροφή χωραφιών ώστε να μην υπάρχουν πηγές τροφής για τον εχθρό, η σύγχρονη εφαρμογή της περιλαμβάνει και την καταστροφή της υποδομής που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο εχθρός όπως καταφύγια, μεταφορές, επικοινωνίες και βιομηχανικά αποθέματα
Παράδειγμα της τακτικής στη σύγχρονη ιστορία είναι ο βομβαρδισμός του Βιετνάμ από τους Αμερικανούς με βόμβες Ναπάλμ και η καταστροφή των πετρελαιοπηγών από τους Ιρακινούς κατά την αποχώρησή τους από το Κουβέιτ, στη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου. Ωστόσο, η καταστροφή των αποθεμάτων ή πηγών τροφής ή ύδρευσης του αμάχου πληθυσμού σε εμπόλεμες περιοχές έχει απαγορευθεί από συνθήκη της Γενεύης από το 1977

Κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Άξονας επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο Στάλιν διέταξε στρατιώτες και πολίτες να εφαρμόσουν τη τακτική της "καμμένης γης" για να μην τροφοδοτείται από πρώτες ύλες τροφής ο εχθρός κατά την επέλασή του. Το αντίστροφο συνέβη και με τον Άξονα κατά την υποχώρησή του από το Σοβιετικό έδαφος, Ο Άξονας εφάρμοσε αυτή τη στρατηγική το 1944 και κατά την υποχώρησή του από την Φινλανδία και την Νορβηγία
Το 1945, βλέποντας την επέλαση των Συμμάχων, ο Χίτλερ διέταξε τους αρχηγούς του Γερμανικού στρατού να εφαρμόσουν την τακτική της "καμμένης γης" και στη Γερμανία, εντολή που έγινε γνωστή "Εντολή του Νέρωνα". Ωστόσο, η εντολή αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ από τους Γερμανούς αξιωματικούς

Αρθρογραφία, Δημοσιεύθηκε στις 1/4/2010 από pantheras